شکست و ریخت به خاک و به باد داد مرا

چنانکه گویی هرگز کسی نزادمرا 

مرا به خاک سپردند و آمدند و گذشت

تکان نخورد در این بی کرانه آب از آب

ستاره می تابید

بنفشه می خندید

زمین به گرد سر آفتاب می گردید

همان طلوع و غروب و همان خزان و بهار

همان هیاهو جاری به کوچه و بازار

همان زمانه که هرگز نخواست شاد مرا

  نه

مهر گفت و نه ماه

نه شب نه روز 

که این رهگذر که بود و چه شد؟

نه هیچ دوست که این همسفر چه گفت وچه خواست

ندید یک تن ازاینهمرهان و همسفران

که این گسسته غباری به چنگ باده هواست

تو ای سپرده دلم را به دست ویرانی

همین تویی  تو که شاید دو قطره پنهانی

شبی که با تو در افتد غم پشیمانی

سرشک تلخی در مرگ من می افشانی

تویی همین تو که می آوری به یاد مرا

کاش قلبم درد تنهايی نداشت ..

چهره ام هرگز پريشانی نداشت ..

برگ های آخر تقويم عشق ..

حرفی از يک روز بارانی نداشت